To co zostanie tutaj napisane jest jak najbardziej, całkowicie subiektywne (to tak jako słowo wstępu, żeby nikt nie posądził mnie o stronniczość – ten txt z założenia MA BYĆ STRONNICZY). Będą to takie krótkie i dość chaotyczne przemyślenia osoby której udało się to co chyba chciałby każdy – połączyć przyjemne z pożytecznym. Przyjemne – ciągły, wielopłaszczyznowy kontakt z ogólnie pojętą tematyką muzyczną; pożyteczne – okazja rozwoju.
W ostatnich dniach +/- 90% polskiej populacji zachowywało się niczym kot perski albo jakiś inny kanapowiec. W wielu domach telewizory były na skraju przegrzania. Wątroba, gdyby głos miała, to by o litość zawołała. Całe szczęście dni te już za nami, mimo to <<siłą rozpędu>> nadal większość ma więcej czasu niż do tego przywykła. Chciałoby się powiedzieć, że oszczędzamy się przed urodzinami nowego kalendarza, ale takie stwierdzenie mogłoby być co najmniej ryzykowne. Spełniając złożoną obietnicę, zamieszczamy pierwszy wywiad, by umilić odliczanie do godziny <<zero>> i aby właśnie w 2009 pojawił się on a nie rok później. Różnica parudniowa a jednak wielki skok. W najbliższym czasie zamieścimy więcej wywiadów. W międzyczasie krótka rozmowa z Brucem Lamontem – Yakuza, który umiejętnie łączy dwa światy – awangardowego jazzu z ciężkim brzmieniem. Mogliśmy go zobaczyć wraz z Minskiem na Asymmetry Festival 2009.
W chwili obecnej wszyscy zaabsorbowani są kolejną edycją festiwalu. Było minęło trzeba patrzeć do przodu a nie oglądać sie za siebie i powtarzać sobie anegdoty przy piwku. W końcu było to hmmm siedem miesiecy temu. Wydawałoby się, że dawniej… Może by tak jednak odgrzebać parę nagrań i zdjęć, ot tak, aby zabić nudę, żeby poprzypominać sobie <<stare dobre czasy>>.
